Η μάγισσα ξόρκι Μπάσκετ: Εθνικές ομάδες

Το ετήσιο τελετουργικό μου, όποτε το ημερολόγιο εμφανίζεται την 1η Σεπτεμβρίου, απαιτεί προβολή του ημιτελικού Ελλάδας-ΗΠΑ στο μπαλκόνι, με τα φώτα σβηστά, συνοδευόμενα από κρύο σάκε και ιαπωνικό μεζέ, από ένα dvd τοποθετημένο με τη δική μου περιγραφή, όπως ακούστηκε στα κύματα αέρα του Sports. .

Δεν χρειάζεται να μου γράψετε στα σχόλια ότι είμαι ψαράς, το παραδέχομαι εθελοντικά. Αλλά κι εσείς θα κάνατε το ίδιο στη θέση μου αν είχατε δει το θαύμα του Σαϊτάμα από κοντά. Ο ημιτελικός του Mud Basketball του 2006 ήταν μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.

Φέτος, με συγκλόνισε η μαζοχιστική περιέργεια μετά το τέλος της προβολής και είπα να παρακολουθήσω, “καπάκι”, έναν αγώνα που δεν θα κάνω ξανά μετά τη διεξαγωγή του. Ο τελικός του ίδιου γεγονότος.

Κυνηγούσα τις αράχνες από το dvd, ξεσκονίστηκα από τη σκόνη, κυνηγούσα τα φαντάσματα που εμφανίστηκαν χωρίς πρόσκληση με μια άγρια ​​χειρονομία και γέμισα το ποτήρι του σάκε με πικρό καφέ.

Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα έπαιξε έναν τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Μπάσκετ και δεν παρακολούθησα το βίντεο ούτε μία φορά σε 14 χρόνια; Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι παίκτες που έβαλαν 101 πόντους στο LeBron και τον Carmelo να κολλήσουν στα 47 δύο νύχτες αργότερα;

Πώς είναι δυνατόν να έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια;

Αν θυμάστε, η Ισπανία έπαιξε έναν ημιτελικό με την Αργεντινή και την νίκησε 75-74, χάρη σε ένα χαμένο σουτ του Delfino στην εκπνοή. Μισό λεπτό νωρίτερα, είδε τον Pau Gasol να φύγει και να γιορτάζουμε στα βουνά των περιπτέρων.

Μετά το στράπλες του 2004 στους προημιτελικούς της Αθήνας, φοβόμασταν πολύ τους Αργεντινές και όχι τους Ισπανούς. Νομίζαμε ότι τα είχαμε στα χέρια μας, ακόμη και με τον Pau.

READ  "Η Βιάνα έρχεται στην Αθήνα για τον Παναθηναϊκό!"

Πέρυσι, στο Βελιγράδι, σηκώσαμε το τρόπαιο και έμειναν έξω από το κουαρτέτο. «Φέρτε μας το χρυσό από τώρα και στο εξής», αναφώνησα, με ενθουσιασμό, κλείνοντας τη μετάδοση του ημιτελικού στο Saitama Arena. Αμ δε…

Σκάβοντας στο παρελθόν, θυμήθηκα λεπτομέρειες που είχα ξεχάσει. Όταν η Ισπανία έφτασε στον τελικό, ήταν τόσο αήττητοι όσο ήμασταν: 8 παιχνίδια, 8 νίκες.

Πριν από τη συνάντηση με τους Αργεντινούς, είχε νικήσει τη Σερβία (87-75) και τη Λιθουανία (89-67) σε αγώνες νοκ-άουτ. Οι άλλες ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις.

Τα πέντε παιχνίδια του – ομολογουμένως εύκολο- Ομίλου στην πρώτη φάση κέρδισαν με συνολική διαφορά +140 πόντων. Μόνο οι Αργεντινοί ανάγκασαν το “rocha”. Δηλαδή, οι χρυσοί Ολυμπιακοί.

Τώρα πάρτε μια βαθιά ανάσα και ρίξτε μια πιο προσεκτική ματιά στη σύνθεση της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας το 2006.

Το Saitama Spain είχε 9ο παίκτης Rudy Fernandez, 10 ετώνο Sergio Rodriguez και 11ο Ο Marc Gasol, ενώ στην πρώτη οκτώ περιλάμβανε τον Navarro στα 26, τον Καλντερόν στα καλύτερά του, τον Garbahosa με την επίθεση, τον παίκτη Jimenez που έκανε τα πάντα σωστά, τον Reyes χωρίς την ηλικία του.

Και, μέχρι τον τελικό, ο Pau Gasol. Εν ολίγοις, η Ισπανία ξεκίνησε για πρώτη φορά τη σούπερ ομάδα που κυριάρχησε στα ευρωπαϊκά στάδια για τα επόμενα 10-15 χρόνια. Κατά πάσα πιθανότητα, θα μας κερδίσουν ούτως ή άλλως.

Η εικόνα του αγώνα δικαιολογεί το συμπέρασμα με το οποίο κλείσαμε τη κουρτίνα και αναπαράγουμε κάθε χρόνο για παρηγοριά. Η υπερβολική άσκηση του ημιτελικού κατέστρεψε το Εθνικό μας και άφησε τις μπαταρίες του άδειες.

Από τα πρώτα λεπτά, η μπάλα έπεσε στα χέρια των Ελλήνων διεθνών και πολλά σουτ πυροβολήθηκαν κάτω από κακές συνθήκες. Η ισπανική άμυνα κατάπιε την ελληνική ομάδα ζωντανή, με αδυσώπητο ξύλο, ειδικά μέσα στις ρακέτες. Και αργότερα με μια ζώνη.

READ  Bartomeu: Συγγνώμη ... θα μάθετε τις αλλαγές την επόμενη εβδομάδα

Το αμυντικό σχέδιο του Pepo Hernandez ξεκίνησε από μια συνεχή διπλή ομάδα (και τριπλή ομάδα) στο ελληνικό κέντρο, το οποίο τροφοδοτούσαμε συστηματικά για να επωφεληθούμε από την απουσία του Pau Gasol.

Αυτό που οι πρώτοι εορταστές δεν παρατήρησαν εγκαίρως ήταν ότι πίσω από τον τραυματισμένο καταλανικό γίγαντα κρύβονταν δύο μέτρα άμυνας, με δυνατό σώμα και έντονο μυαλό.

Ο 26χρονος Felipe Reyes ξεκίνησε ως βασικός παίκτης και δεν αναπνέει καν ανάσα ανακούφισης στον Lazaros Papadopoulos, ενώ ο άγουρος Mark Gasol έπαιζε ομοιόμορφα τον Schortsanitis. Ναι, ο 21χρονος Μάρκος, που είπαμε έπαιζε για την Εθνική Ομάδα! Το μεταγενέστερο κορυφαίο κέντρο του σύμπαντος.

Η ελληνική ομάδα έψαχνε τη λύση σε μεγάλη απόσταση, αλλά οι καλοί φρουροί ένιωσαν τα χέρια τους βαριά. Ο Παπαλουκάς σημείωσε το πρώτο του καλάθι στο 14οο λεπτό, Διαμαντίδης στις 21ο, Σπανούλης στις 31ο.

Οι δύο τελευταίοι πυροβόλησαν μαζί 0 στα 10 τρίποντα, ενώ ο Ναβάρο, ο Γκαρμπαόσα έβαλαν 10 στα 20! Εκτός από τους Κακιούζης (17 βαθμούς), Παπαλούκα (10 βαθμοί), Φώτση (7 βαθμούς), οι υπόλοιποι Έλληνες διεθνείς σημείωσαν 0/13 τρεις πόντους και 5/20 σουτ.

Το τελικό σκορ των ριμπάουντ ήταν 40-32 υπέρ της Ισπανίας, ενώ με ασίστ 16-9. Σας υπενθυμίζω ότι ο Παπαλουκάς είχε μοιραστεί 12 ασίστ μόνο στον ημιτελικό.

Σε ένα σημείο, λάβαμε τέσσερα συνεχόμενα βύσματα. Η Εθνική Ομάδα της Ελλάδας δεν είχε κανένα ίχνος φρεσκάδας ή σαφήνειας. Ήταν ένα λευκό φάντασμα, διεκδίκησε το μερίδιό του στην τιμή των όπλων για λίγα λεπτά και έπειτα παραδόθηκε χωρίς βλάβη.

Η πρώτη περίοδος έληξε με σκορ 12-18, αλλά η δεύτερη ξεκίνησε με δύο καλάθια από τον Ναβάρο και δύο τρίποντα από τον Γκαρμπαόσα. Αυτό το 0-10 αποδείχθηκε ένα άσχημο σουτ, καθώς η διαφορά έφτασε τους 20 πόντους πριν από το τέλος του ημιχρόνου.

READ  Γιουβέντους - Pirlo: "Η Dibala είναι η υποστήριξη, τελικά ο Higuain" | Σέριε Α & Γιουβέντους

Πίσω στην Ισπανία, το πλήθος που είχε πλημμυρίσει το “Palacio de Deportes” στη Μαδρίτη για να παρακολουθήσει τον τελικό σε γιγαντιαίες οθόνες χόρευαν εκστατικά, τσούγκριζαν ποτήρια με γιορτινή σανγκρία. Εμείς, πάλι, μείναμε με το γλυκό.

“Θα πάρουμε ένα νέο παιχνίδι της χρονιάς στο σπίτι τους”, ο πιο αισιόδοξος από τους 600-700 Έλληνες που ταξίδεψαν στην Ιαπωνία υποσχέθηκαν τον εαυτό τους και ο ένας τον άλλον.

Αλλά ο περίφημος ημιτελικός του Ευρωμπάσκετ 2007 αξίζει τη δική του σημείωση, όπως και το χτύπημα που υπέστησαν οι Ισπανοί από τους Ρώσους του Μπλατ στον αγώνα με τον «χαμένο» τίτλο.

Η απονομή των τροπαίων στη Saitama βρήκε τους Έλληνες παίκτες να βιώσουν τη μεγαλύτερη, ίσως, τη μεγαλύτερη διάκριση της ζωής τους. Το στυλ τους ήταν σαν να πήγαιναν σε μνημόσυνο.

Την επόμενη μέρα, στο χάρτη επιστροφής, όλοι είχαν τα πρόσωπά τους κάτω στο πάτωμα. Είδα και υπέφερα μέχρι που έπεισα κάποιον να μου δείξει το ασημένιο του μετάλλιο.

Ο χαμένος τελικός παρέμεινε στη μνήμη των πρωταγωνιστών του ως μνήμη τόσο ισχυρή όσο αυτή του θριαμβευτικού ημιτελικού. Η μεγάλη ευκαιρία για έναν παγκόσμιο τίτλο ήταν για πάντα κλειδωμένη στη χρονική παραμόρφωση της Ιστορίας.

“Αν μπορούσα να παίξω έναν άλλο αγώνα από την καριέρα μου, θα επέλεγα τον τελικό του 2006 με τους Ισπανούς στην Ιαπωνία”, ομολόγησε στο τέλος της λαμπρής καριέρας του, Δημήτρης Διαμαντίδης.

Εάν η καλή μάγισσα βρει έναν τρόπο να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, τότε ναι, υπόσχομαι ότι θα παρακολουθώ το βίντεο κάθε χρόνο. Μέχρι τα γηρατειά.

Written By
More from Rashad Badour

Οι πιθανοί αντίπαλοι του Άρη και του ΟΦΗ στον 2ο προκριματικό γύρο

Οι υποψήφιοι αντίπαλοί του έγιναν γνωστοί την Πέμπτη το βράδυ Άρης και...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *