Ο αστρολόγος Γιώργος Πανόπουλος συγκλονίζεται από τη μάχη με τον Κοροναϊό: “Βλέπω τον θάνατό μου να είναι πυρετός” | ΖΩΟ

Ο αστρολόγος έκανε μια συγκλονιστική ομολογία Γιώργος ΠανόπουλοςΠεριγράφοντας τη μάχη που πολεμούσε με τον ιό Corona.

ο Γιώργος Πανόπουλος Σοκαρίστηκε όταν μίλησε για το τι είχε εκτεθεί στο νοσοκομείο, όπου αναφέρθηκε ότι είχε σοβαρή πνευμονία. Ο αστρολόγος έγραψε στο DOCTORG.GR για “τις δεκαπέντε ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο μου”, λέει.

Λεπτομέρειες για το τι περιέγραψε ο Γιώργος Πανόπουλος:

Για μια εβδομάδα προσπαθούσα να αντιμετωπίσω την ασθένεια Covid στο σπίτι. Φοβόμουν το νοσοκομείο. Ήμουν τρομοκρατημένος με την ιδέα ότι θα μπορούσα να βρίσκομαι σε νοσοκομείο γεμάτο ασθενείς, υπό συνθήκες που περιγράφονται από τα ΜΜΕ ως αποκάλυψη, ενώ επιβεβαιώνω τις προειδοποιήσεις του κράτους: Μην πηγαίνετε σε νοσοκομεία.

Η καθυστέρηση ήταν καταστροφική. Την Τετάρτη το απόγευμα, με πήγαν με ασθενοφόρο στον Ευαγγελισμό με σοβαρή πνευμονία. Μία ώρα αφότου έφτασα, ήμουν στο κρεβάτι με ορρούς που διατρέχουν τις φλέβες μου. Δεν θυμάμαι την ακολουθία των γεγονότων, αλλά την επόμενη μέρα θα μου έδιναν πιθανώς οξυγόνο έκτακτης ανάγκης με έναν ρινικό καθετήρα υψηλής ροής, που σημαίνει ότι το οξυγόνο μου είναι στο πέτρα. Αυτή η ροή είναι τόσο ισχυρή που κάνει το κεφάλι μου σε ένα μεγάφωνο και για πολλές μέρες ακούω το μείγμα σαν καταιγίδα, κύματα και θόρυβο και καθιστούν τον ύπνο αδύνατο. Ταυτόχρονα, είμαι συνδεδεμένος με μια οθόνη που παρακολουθεί την καρδιά μου, το οξυγόνο και πολλά άλλα πράγματα που δεν καταλαβαίνω – υπάρχουν γιατροί αλλού που με παρακολουθούν 24 ώρες την ημέρα. Η οθόνη ηχεί συνεχώς. Οι οροί που έχουν λήξει μπαίνουν στις φλέβες μου και σύντομα άλλοι μπαίνουν ξανά και ξανά – κορτικοστεροειδή, αντιιικά, αντιβιοτικά. Θερμόμετρο συνεχώς. Πρέπει να αλλάξουμε τη φλέβα. Εισάγεται καθετήρας. Φορώντας πάνα. Δεν μπορώ να μιλήσω, και όταν μιλάω η φωνή που βγαίνει είναι μια εισπνοή ενός γέρου – νιώθω άσχημα. Αισθάνομαι ανίσχυρος: Δεν ελέγχω τίποτα. Οι νοσοκόμες όλη την ημέρα αλλάζουν τον ορό τους, παίρνουν το αίμα μου, μου δίνουν αντιπηκτικές ενέσεις. Είμαι παιδί τρομοκρατημένο που αισθάνομαι ανύπαρκτο.

Σκέψεις θανάτου – Βλέπω τον θάνατό μου να είναι πυρετός, εξάντληση και απόγνωση.

Σχετικά Άρθρα

Ημερολόγιο Καραντίνας – Ο Γιώργος Πανόπουλος έγραψε για τις “Νέες Στρατηγικές της Ύπαρξης”

Πιστεύω στον Θεό και ο Θεός απουσιάζει: “Ω Θεέ μου, δεν θέλω να πεθάνω.”

Ένας άλλος ασθενής μπροστά μου. Άκουσα ότι ο γιατρός του είπε ότι χρειάζεται άμεση και ριζοσπαστική θεραπεία: “Θα σας διασωλήνω – είναι η καλύτερη λύση.” Σε δύο λεπτά στο θάλαμο υπάρχουν περισσότεροι από δώδεκα άνθρωποι – γιατροί, αναισθησιολόγοι, ειδικοί, νοσοκόμες και εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας. Ένταση, αναταραχή, λίγα λόγια: «Πάμε, μην φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά». Μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Είμαι πανικός – είμαι ο επόμενος. Δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου. Ακόμα και οι χαρούμενες στιγμές στη ζωή μου που προσπαθώ να επαναφέρω φαίνονται σκοτεινές. Το μικρό μωρό μέσα μου κλαίει, κλαίει, τρέμει από φόβο και εγώ, ο γέρος, δεν μπορώ να πω τίποτα για να τον ηρεμήσω. Δεν μπορώ να κλάψω, να ουρλιάσω, να θυμώσω και να παίζω: Δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω.

READ  Καθημερινές προβλέψεις για όλα τα ωροσκόπια 11/13

Ο Covid-19 ως μεταφορά μας αποκαλύπτει από άποψη χρόνου και τόπου που πλήττουν τις κοινωνίες. «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», είπε ο Τζορτζ Φλόιντ, πεθαμένος από ασφυξία, όταν ένας αστυνομικός της Μινεάπολης τον κλωτσούσε στο λαιμό. Οι πολίτες του πλανήτη δεν μπορούν να αναπνεύσουν. Η κουλτούρα του ναρκισσισμού, η κουλτούρα της παθολογίας έχει φτάσει στα όριά της. Εδώ και δεκαετίες ζούμε σε μια έντονη θεοποίηση του ατομικισμού στην οποία η ασθένεια και η γήρανση προκαλούν βλάβη και ο θάνατος είναι ένα εποικοδομητικό ελάττωμα. Όσο περισσότερο κάθε άτομο ήταν εξοπλισμένο με όλα τα αγαθά που ήθελε κάνοντας πανοπλία, τόσο λιγότερο συνειδητοποίησε ότι ήταν για τη δυστυχία και τις αδυναμίες των συνανθρώπων του. Μόνο η δημοσιότητα και ο πλούτος είναι υπέροχοι. Μαζί, οι σχέσεις μειώνονται σε ελεύθερη πτώση, κατάθλιψη, βίαιη πτώση της αυτοεκτίμησης και αδυναμία απόσυρσης και ευτυχίας από τη ζωή. Ο κύριος στόχος στα κοινωνικά δίκτυα που καταπιούν την πραγματικότητα είναι να διαχειριστούν τις εντυπώσεις που προκαλεί σε άλλους: απληστία για θαυμασμό, περιφρόνηση για όσους χειραγωγούνται να το δώσουν και πείνα για συναισθηματικές εμπειρίες που αποφεύγετε. Ο Nargis, που βλέπει την εικόνα του στα νερά της πηγής, είναι τόσο συναρπασμένος από την εικόνα του που συνεχίζει να την κοιτάζει μέχρι να πεθάνει. Η εικόνα του ναρκίσσου στο νερό είναι η εικόνα ενός ατόμου που πνίγεται. Δεν μπορούμε πλέον να αναπνέουμε. Και αρρωσταίνεις.

Όταν ήρθε η ώρα να σηκωθώ από το κρεβάτι, έπρεπε να με κρατήσουν δύο φυσιοθεραπευτές. Το πρώτο πράγμα μπρος-πίσω στην καμπίνα ήταν ότι μπήκα στη Θεσσαλονίκη και επέστρεψα: Ήταν τρομακτικό. Έλλειψη αντοχής, ορθική οξυγόνωση με το τέλος του περπατήματος, αναπνευστικές ασκήσεις, προσπαθώντας να παραμείνετε σε όρθια θέση. Το έκανα – αφού έχασα οκτώ κιλά και ο τρόμος ήταν στα μάτια μου. Μόνος; Οχι. Η κ. Κρανιδιώτη και ο κ. Παναγόπουλος, οι δύο γιατροί, ο Ανδρέας και η Ελευθερία, πήραν ένα σπασμένο σώμα και μου το επέστρεψαν. Τώρα που γράφω για αυτούς, νομίζω ότι είναι μάγοι και η θεραπεία τους είναι μαγική: είναι γιατροί που αγαπούν βαθιά την ανθρώπινη φύση του ανθρώπου. Ήταν εκεί – ενθαρρυντικό, ανήσυχο, χαμογελαστό, επίμονο και σίγουρο ότι θαύματα συνεχίζουν να συμβαίνουν καθημερινά – και συμβαίνουν. Δεν είμαι μόνο ευγνώμων: τους εύχομαι ό, τι θέλω για τον εαυτό μου. Οι δύο νοσοκόμες: μέρα και νύχτα εκεί στον πόλεμο, με συνεχώς νέους ασθενείς, εξαντλημένους, το κράτος είναι εχθρικό και ασυνείδητο, και πολλοί από αυτούς έχουν αρρωστήσει, με πραγματική φροντίδα, με το αφόρητο κοστούμι αστροναύτη που μονώνει το σώμα έτσι πολύ που αρχίζει να ιδρώνει τρελά και χάνει καθημερινά βάρος και μάζες μυς συν διπλά γάντια, γυαλιά, μάσκα και ασπίδα: φιλήστε τα χέρια τους. (Και ναι – ο Νερετάν, ο Αβραάμ, ο Βασίλης και οι άλλοι άρρωστοι του σε ένα ταξίδι τρόμου ήταν ένα φως στο σκοτάδι – μαζί εκεί για να πολεμήσουν, να υπομείνουν και πότε και πότε να βγάλουμε τις γλώσσες μας σε άρρωστους.)

“Είμαι αυτός που υπέστη αδιανόητα τραύματα. Έγινε ο κεντρικός ήρωας στην αφήγηση της ύπαρξής μου. Γνωρίζω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τι μου συνέβη και πώς αντιμετώπισα τα δεινά μου.” “Πήγα από σύγχυση σε σαφήνεια” λέει ο Μπόρις Σιρόλνικ. Αυτό που με κράτησε ζωντανό είναι η συμφιλίωσή μου με τον 5χρονο Τζορτζ, τον οποίο τώρα κρατάω τρυφερά με το χέρι και την επιθυμία να αγαπήσω και να αγαπηθώ – ίσως το κλισέ είναι ένα μάντρα που απέτρεψε τον θάνατο.

Ακολουθήστε το iefimerida.gr στις Ειδήσεις Google και γίνετε ο πρώτος που θα γνωρίζει όλα τα νέα

READ  "Η θεϊκή δίκη του Δούκα Σεβαστού έρχεται" - Newsbeast

Δείτε όλα τα τελευταία Νέα Από την Ελλάδα και τον κόσμο, στο iefimerida.gr

Written By
More from Alem Abdalla

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *