Περιοδικό Συγγραφέας Μαθημάτων Κοινωνιολογίας Μουσικής

Ακούγεται από έναν σύγχρονο δρόμο, αρχάριους, κέρατα και αυτοκίνητα, έναν κεραυνό, ένα μουσικό όργανο που θυμίζει άρπα, tak, tak, tak …, εεεε, εεεεε …

Θυμάμαι ακόμα τον τρόμο που με χτύπησε με αυτούς τους πρώτους ήχους μιας εποχής, όταν δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε κρύψει η ιστορία του Yagus Nolas. Ούτε και αυτό το σοκαριστικό “Αυτός που τρώει γυναίκες και παιδιά, μία ώρα κορεσμού, δεκαοκτώ χωριά.” Τι σκληρή εικόνα, τι φρίκη. Αλλά είναι γοητευτική, πραγματικά γοητευτική, όσο και το κάλυμμα χρώματος του άλμπουμ με τις γυναίκες, όπως φαντάζομαι μια ελληνική θεά: μεγάλα μάτια και κυματιστά μαλλιά.

Όπως τώρα, θυμάμαι το ρεκόρ να έρχεται σπίτι, νομίζω ότι σε μια τέτοια εποχή, με το πρώτο κρύο το φθινόπωρο. Μεγάλη οικογενειακή εκδήλωση, όλοι μαζευτήκαμε, νέοι, μεγάλοι και μεγάλοι, για να το ακούσουμε. Και εγώ, αυτό που δεν θυμάμαι ποτέ τραγουδάει παιδικούς ρυθμούς.

Η φωνή ενός αφηγητή που διηγούσε ιστορίες εποχών που δεν μου θυμίζει τίποτα γύρω μου

Πόσο υπέροχο στο αθώο μικρό αυτί μου ακουγόταν εκείνες τις άγριες ιστορίες, τις οποίες απορρόφησα ξανά και ξανά, ανυπόφορες με την ομορφιά της μουσικής, γιατί οι λέξεις που ένιωθα ήταν σημαντικές και που έλεγαν πράγματα που πρέπει να γνωρίζω.

Εξακολουθώ να ανατριχιάζω τη φράση, “Άλλωστε, γιατί πρέπει να είμαι σκλάβος;” Όταν κατάλαβα τι εννοούσε, ήμουν θυμωμένος. Μπορούν οι άνθρωποι να είναι σκλάβοι; Και γιατί είναι επικίνδυνο να έχουμε μυαλό και σκέψη;

Πώς τα θυμάσαι όλα αυτά; Επειδή μια μέρα, ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ εξερράγη σαν βόμβα ενώ ακούω ραδιόφωνο, ενώ αγωνίζομαι – όπως όλοι σε ένα σημείο – να ξαναδιατάξω το χάος της ζωής ξανά. Αυτή η μικρή, σχεδόν ασήμαντη, οικεία ζωή που εκτείνεται παράλληλα με όλα τα μεγάλα και μεγάλα γεγονότα που συγκλονίζουν τον κόσμο και βάζουν ανθρώπους και λαούς στους δρόμους, που καταλαμβάνει τα μεγάλα δίκτυα πληροφοριών, τα οποία δημιουργούν την ανάγκη για νέους νόμους: εμπειρίες, δικαιώματα, πόλεμοι, κίνδυνοι Υγεία κρίσεις, εκλογές σε υπερδύναμη που μπορούν (;) να αλλάξουν τον κόσμο.

READ  Τα εκατό χρόνια που άλλαξαν τη γνώση μας για το σύμπαν

Και αυτό το παλιό βινύλιο μπορεί να μην μπορεί να παίξει πια, επειδή το σπασμένο πικάπ πετάχτηκε, αλλά η μουσική του είναι παντού, τεντώνει τη μνήμη μου. Τόσο βαθιά, χρειαζόμουν μόνο τέσσερις ή πέντε νότες για να σταματήσω αυτό που έκανα και στη συνέχεια άρχισα να ψιθυρίζω στον Γιώργο Νταλάρα τι μπορεί να μην παίζει πολύ, αλλά το ξέρω σαν να γεννήθηκα μαζί του:

“Αν τα φιλιά σου ήταν αστέρια / θα τα κλειδώσω σε ένα κουτί / Για να ταΐσω την ψυχή μου / Και θα καταπιεί μια πέτρα.”

Και είχα τα ίδια συναισθήματα που είχα όταν ήμουν μικρό κορίτσι, φανταζόμουν ότι θα μαζεύω μερικά εκατομμύρια αστέρια για να ταΐσω τα περιστέρια – ή ακόμα και να τα κρατήσω ως θησαυρό. Αυτό μου φαινόταν καλύτερο.

Εκείνη τη νύχτα, κοίταξα και άκουσα ξανά ολόκληρο το άλμπουμ που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια – πόσα έχουν περάσει από τότε, πραγματικά – αλλά τα γεγονότα του είναι ακόμα φρέσκα. Το άκουσα για δεύτερη φορά.

Τότε σκέφτηκα ότι αν ήμουν δάσκαλος, θα του αφιέρωνα μια εβδομάδα μαθημάτων. Για τη μουσική του, για τα λόγια του, για τα όμορφα Έλληνα, για τα μαθήματα και τα δώρα που μπορεί να δώσει σε άλλες γενιές. Κάτι σαν ένα μουσικό μάθημα στην ιστορία, ίσως και η κοινωνιολογία. Όπως κυρία Υπουργός Παιδείας.

Σημείωση: Φυσικά όλοι καταλάβατε ότι μιλάω για τη “Σεργιανή στον Κόσμο” του Γιάννη Μαρκόπουλου, με τα λόγια του Πάνου Θεοδωρίδη, της Μελίτης Κυριάκου και του Μάνου Ελευθερίου, με τις φωνές του Γιώργου Νταλάρα και της Τζούλι Ζέρο. Αφηγητής, συνθέτης. Το εξώφυλλο του Δημήτρη Μιτάρα.

READ  Κλείσιμο: Αν δεν χάσουμε το ψυχομετρικό μέτρο ...

[email protected]

Written By
More from Zareb Ghanem

Νωρίτερα οι IKA, OAEE, OGA, Public και NAT προωθήθηκαν

Συντάξεις Ιανουαρίου 2021: Χιλιάδες συνταξιούχοι θα αποχαιρετήσουν το 2020 με τους πλήρεις...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *